سیب

تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را در دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز
سال ها هست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق این پندارم
که چرا
خانه کوچک ما
سیب نداشت

 

دیروز

دیروز...
باز باران با ترانه با گوهرهای فراوان می خورد بر بام خانه ...
و اما امروز...
باز باران بی ترانه... باز باران با تمام بی کسی های شبانه... می خورد بر مرد تنها...می چکد بر فرش خانه...باز می آید صدای چک چک غم...باز ماتم من به پشت شیشه ی تنهایی افتاده... نمی دانم...نمی فهمم کجای قطره های بی کسی زیباست؟...نمی فهمم, چرا مردم نمی فهمند که آن کودک...که زیر ضربه شلاق باران سخت می لرزد...کجای ذلتش زیباست؟!

 

عجب صبری خدا دارد

عجب صبری خدا دارد !

عجب صبری خدا دارد.

اگر من جای او بودم ، همان یک لحظه اول ، كه اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان ، جهان را با همه زیبائی و زشتی به روی یکدگر ویرانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد.

اگر من جای او بودم ، که میدیدم یکی عریان و لرزان ، دیگری پوشیده از صد جامه رنگین ، زمین و آسمان را ، واژگون مستانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم . برای خاطر تنها یكی مجنون صحرا گرد بی سامان ، هزاران لیلی ناز آفرین را كو به كو ، آواره و دیوانه میكردم .

عجب صبری خدا دارد.

اگر من جای او بودم ، که در همسایه صدها گرسنه ، چند بزمی گرم عیش و نوش میدیدم ، نخستین نعره مستانه را خاموش آندم ، بر لب پیمانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد.

اگر من جای او بودم ، نه طاعت میپذیرفتم ، نه گوش از بهر استغفار این بیداد گرها تیز کرده ، پاره پاره از کف زاهد نمایان ، تسبیح صد دانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد.

اگر من جای او بودم ، بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ، سراپای وجود بی وفا معشوق را ، پروانه میکردم.

که می دیدم مشوش عارف و آهی ز برق فتنه این علم عالم سوز دم کش، بجز اندیشه عشق و وفا معدوم هر فکری در این دریای پر افسانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد.

اگر من جای او بودم ، به عرش کبریائی ، با همه صبر خدائی ، تا که میدیدم عزیز نا بجائی ناز ، برگی ناروا گردیده خواهی می فروشد.

گردش این چرخ را وارونه بی صبرانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد.

چرا من جای او باشم.

همین بهتر که او خود جای خود بنشیند و تاب تماشای تمام زشتکاری های این مخلوق را دارد.

وگرنه من به جای او چه بودم.

یک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد.

عجب صبری خدا دارد

معینی کر مانشاهی

سلام

روزگاریست در این کوچه گرفتا توام

 

با خبر باش که در حسرت دیدار توام

 

گفته بودی که طبیب دل هر بیماری

 

پس طبیب دل من باش که بیمار توام

سلام

اگر

اگر سلام جان داشت آن را بر بالین

سیمرغ عشق بسته و راهی صحرا میکردم

تا پایانش

منزلگاه آن کسی است که دوستش دارم

اری با تمام وجودم دوستش دارم

دوست دارم دلم به یاد تو

و انتظار تو ای تمام هستی

زندگی ام سبز باشد.

یا علی

 خدایا :

مسئولیت های شیعه بودن را

که علی وار بودن و علی وار زیستن

 و علی وار مردن و علی وار اندیشیدن

و علی وار جهاد کردن و علی وار کار کردن

 و علی وار سخن گفتن و علی وار سکوت کردن است

تا انجا که در توان بنده ناتوان علی است

 همواره فرایادم آر.

                                                                                     علی شریعتی

نیایش

 ای خداوند

تو که به بنی آدم کرامت بخشیده ای

تو که امانت خاص خویش را بر دوش بنی آدم نهاده ای

تو که همه پیامبرانت را برای تعلیم کتاب و تحقق عدالت مبعوث کرده ای

تو که عزت را از آن خود می خوانی و از آن پیامبران خود و از آن انسانهایی که ایمان دارند

ما انسانیم

به تو و پیامبران تو ایمان داریم

آزادی و آگاهی و عدالت و عزت را از تو می خواهیم.

ببخش که سخت محتاجیم و دردناکانه تر از همه وقت

قربانی اسارت و جهل و ذلتیم

                                                                                                     علی شریعتی

                                                                                                        

 

                                                                                                      

 

عیدتون مبارک

بنوییسید

به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید

 

مبادا ترک بردارد چینی نازک تنهایی من

 

بر سنگ مزارم بنوییسد:

که آزرده دلی خفته در این خلوت خاموش

بنوییسید:

 که او زاده غم بود و

ز غم های جهان گشته فراموش

 

ای کسایی که.....

ای کسا یی که مسئول دفن من هستید


مرا در تابوت سیاهی بگذارید تا همگان بدانند که سیاه بخت مرده ام


و دستانم را بیرون بگذارید تا همگان بدانند که دستانم را به سوی کسی دراز کرده ام


و چشمانم را باز بگذارید تا همگان بدانند چشم انتظار کسی بوده ام


و در مزارم قطعه یخی بگذارید تا با طلوع اولین آفتاب به جای کسی که سالها منتظرش بودم برایم اشک بریزد